2021: het eerste jaar van een nieuw tijdperk van de ‘verpersoonlijking’


Het is 2021. Het bijzondere jaar 2020 is achter de rug. Het jaar dat in zoveel plannen vooraf was belicht en bezongen. Hoeveel ‘visies 2020’ zijn er niet geschreven. En zijn ze uitgekomen? Nu is de ervaring met de meeste lange termijn plannen dat het toch allemaal net even anders loopt dan was verwacht en voorspeld. En voor het afgelopen jaar gold dat zeker.

Dat de wereld weer eens bij de lurven gegrepen zou worden door een virus wisten we op zich wel. Hoewel wij er hier toch altijd wel een beetje van uitgaan dat dit vooral een probleem is voor landen in het verre oosten en rond de evenaar. Dat ook ons land helemaal plat gelegd zou worden, hadden we niet verwacht. En de impact hiervan op ons leven blijkt veel groter dan we ons vooraf hebben voorgesteld.

We zijn het ook niet gewend (gelukkig). Bij het begin van de eerste golf in maart van vorig jaar, sprak mijn oude moeder: “Het voelt net alsof de oorlog weer is uitgebroken. Alleen toen wisten we wie de vijand was. Die kon je zien.” En laatst sprak een journalist op Radio 1 over de ‘bevrijding die we in het nieuwe jaar gaan vieren’. Dat vond ik ook wel een veelzeggende opmerking. Blijkbaar voelen veel mensen dit zo.

Met de komst van de vaccins, komt er een einde aan de coronacrisis. Zijn we weer vrij om alle dingen te doen die we willen en die we zo gemist hebben de afgelopen maanden. Het einde van de Covid-19 crisis zal ook een tipping point in onze tijd blijken te zijn. Deze bevrijding markeert een einde van een tijdperk en het begin van een nieuwe.

Met het vaccin kunnen we weer terug naar normaal. Maar dat gaat niet gebeuren. Natuurlijk kunnen we straks veel dingen die ons lief zijn weer doen. Elkaar ontmoeten, omhelsen, knuffelen, uit eten gaan, dansen, zingen, naar het theater, naar kantoor, naar het stadion en ga zo maar door. Maar de wereld zal tegelijkertijd nooit meer zo zijn als die was. Er is te veel gebeurd, te veel veranderd, te veel in gang gezet, te veel in versnelling gekomen. Vooral in ons hoofd. Mentaal. De geest is uit de fles en die krijgen we er niet meer terug in. Als we dat al zouden willen.

Veel zagen we al langer aankomen en waren al in ontwikkeling, ingezet door de opkomst van nieuwe generaties. De Coronacrisis heeft de manifestatie van veranderende opvattingen verbreed, versneld en versterkt. Zoals wat we ‘echt’ belangrijk vinden. Wat we zoeken in het leven. Het belang dat we hechten aan menselijke verhoudingen. Definities van waardevol en waardeloos en van zinvol en zinloos zijn aangescherpt. We hebben gezien hoe het anders kan, anders moet. Verwachtingen zijn veranderd. Vanzelfsprekend is niet meer vanzelfsprekend.

Ook bedrijven en organisaties moeten hierin mee. Moeten vooruit. Want de manier waarop we naar (ons) werk, onze collega’s en werkgever kijken is eveneens ingrijpend veranderd de afgelopen maanden. Bedrijven kunnen niet ‘terug’ naar normaal. Het normaal van een jaar geleden is niet meer normaal van nu en morgen. Het nieuwe normaal ziet er wezenlijk anders uit.

2021 wordt het jaar van de verpersoonlijking. Het jaar waarin het werken aan richting, passie, verbinding zal bepalen of en hoe snel een organisatie zich verder zal ontwikkelen. 2021 wordt het jaar van de relaties. Het jaar waarin HR (nu echt) moet transformeren van Human Resources naar Human Relations. Waarin opnieuw de complete cyclus van de werkbeleving door medewerkers (employee experience) tegen het licht moet worden gehouden. 2021 wordt het jaar van de bedrijfscultuur. Cultuurversterkingsprogramma’s zijn het nieuwe vaccin waarmee organisaties in 2021 een nieuwe start kunnen maken. Wat er voor kan zorgen dat ze weer kunnen doen wat ze zo graag willen doen en waar ze goed in zijn.

Ik wens u een inspirerend, voorspoedig, gezond, boeiend en succesvol 2021.

Jeroen Kaal